Communiceren doen katten onder elkaar vooral via lichaamstaal. Maar bij ons gebruiken ze vooral hun stemgeluid. 

Kleine kittens hebben al snel in de gaten dat mensen veel sterker op stemgeluid reageren dan op lichaamstaal of geurboodschappen. Ze ontwikkelen dan ook, als ze tenminste bij mensen blijven wonen, een heel eigen taaltje voor hun ‘personeel’. 

Ze voegen aan hun spingeluid, dat normaal eerder grommend klinkt, licht kirrende klanken toe. Daarmee zeggen ze: ik voel me heel prettig, ga zo door, je doet het goed. Het spinnen kan ook een vragend karakter hebben. De kat strijkt langs onze benen en spint. Of ze gooit zich op haar rug en draait zich even heen en weer terwijl ze spint. Daarmee maakt zij duidelijk: ik wil geaaid worden!

Het ‘kirren’ kan ook zonder spingeluid worden gehoord. De meeste katten gebruiken dit als liefdesverklaring tussendoor. Ze laten ons daarmee merken dat ze tevreden zijn met ons en hun leven. Bijzonder goedgemanierde katten kirren een bedankje wanneer we hun maaltijden bereiden, wanneer ze ons begroeten bij het thuiskomen en wanneer we het ons eindelijk gemakkelijk met hen maken op de bank.

Communiceren en het miauwen?

De miauwgeluiden zijn bij katten vrijwel even verschillend als muziek voor de mens is. Er zijn korte, zachte miauwtjes, die ons enigszins verwijtend worden toegespeeld als we geen aandacht aan de kat besteden. Dan is er de gekrenkte miauw, die luider klinkt en waarmee men wil overbrengen: het is etenstijd, speeltijd, slaaptijd! Het zeurende bedelen omdat een deur gesloten is of omdat de vensterbank bezet is, wordt meestal als een echte miauw overgebracht. En natuurlijk is er de schrille schreeuw van schrik, wanneer de staart klem zit of als er een pootje gewond raakt. Onderzoekers hebben tot nu toe zestien verschillende melodieën geanalyseerd. Daartussen zaten steeds enkele ‘liedjes’ die verder geen andere kat zong en die dus als individueel voorgedragen solo’s mogen worden gezien.

Stilte 

Slechts twee dingen drukken katten niet altijd met hun stemgeluid uit: pijn en leed. Dan houden ze zich liever op de achtergrond, lijden ze in stilte of gebruiken ze een communicatiewijze die ze ook voor soortgenoten inzetten: ze markeren.

Uit: Hart voor Dieren 2/2015

Lees ook: Dit mag je kat niet eten